Reklama: fajerwerki | DEMO to Agencja reklamowa - oklejanie, reklama na samochodach | honda civic v | honda civic | Honda legend

Autosan S.A.
Autosan S.A.
Forma prawna Sp贸艂ka akcyjna
Data za艂o偶enia 1912
Lokalizacja Sanok, Polska Polska
Siedziba ul. Lipi艅skiego 109
38-500 Sanok
Numer KRS 0000067912
Prezes Adam Smole艅
Bran偶a Motoryzacja
Produkty autobusy, autokary, nadwozia szynobus贸w i EZT
Zatrudnienie 750-800 os贸b
Kapita艂 zak艂adowy 38 842,3 tys. PLN
Autosan
Commons-logo.svg Galeria medi贸w w Wikimedia Commons
Autosan H7-10.06 MB 鈥濻olina鈥 w Krakowie
Autosan H7-20 Solina City w 2008 roku
Autosan A8V 鈥濿etlina City鈥 na targach Transexpo 2008 w Kielcach
Autosan A0808T Gemini z 2004 roku
Autosan M09LE Sancity z MPK Krak贸w
Autosan A1010T DW dla policji na bazie modelu A1010T 鈥濴ider鈥
Autosan A1010T Lider 3 jako autobus szkolny w Mak贸, W臋gry
Autosan A1012T Lider w Krakowie
Autosan A0909L Tramp II w Krakowie
Autosan M12LE Sancity na Transexpo 2009
Autosan A1212C Eurolider na Transexpo 2009
Autosan A1213C Eurolider na Transexpo 2008
Autosan A1112T Ramzes (z prawej) na Transexpo 2007 w Kielcach
Zabudowa autobusowa na bazie Mercedes-Benz Sprinter 518 CDI podczas Transexpo 2008
Autosany H9-21
Autosan H9-21
Miejski Autosan H9-35 w Hajn贸wce
Autosan H6-10 "呕aczek" w 1999 roku
Autosan H10-10S "Urwis" w 1999 roku
Autosan A1010M 鈥濵edium鈥
Autosan A1010T Lider Midi
Autosan A1112T.01 "San" z PKS Bielsko-Bia艂a
Autobus Granus H10-11 z "SAD 沤ilina" zmontowany na S艂owacji w zak艂adach "Granus" (ex LIAZ Zvolen) z podzespo艂贸w Autosana

Autosan - marka polskich autobus贸w, produkowanych niegdy艣 w "Sanockiej Fabryce Autobus贸w 鈥濧utosan鈥", a od 1991 roku w przedsi臋biorstwie "Autosan S.A." w Sanoku.

Spis tre艣ci

edytuj Historia firmy i marki

edytuj Warsztat rzemie艣lniczy Walenty Lipi艅ski i Mateusz Beksi艅ski (1832-1887)

Historia przedsi臋biorstwa si臋ga pierwszej po艂owy XIX wieku. Dwaj byli powsta艅cy listopadowi z zaboru rosyjskiego Walenty Lipi艅ski i Mateusz Beksi艅ski osiedlili si臋 w Sanoku. W 1832 roku za艂o偶yli zak艂ad rzemie艣lniczy (kowalsko-kotlarski), w kt贸rym rozpocz臋li produkcj臋 kot艂贸w, narz臋dzi miedzianych i innych przedmiot贸w u偶ytkowych. Z czasem uruchomiono w nim produkcj臋 narz臋dzi i urz膮dze艅 dla g贸rnictwa i przemys艂u naftowego, przemys艂u gorzelniczego i browarnictwa. W 1886 r. Walenty Lipi艅ski przekaza艂 warsztat synowi Kazimierzowi.

edytuj Fabryka Wagon贸w i Maszyn w Sanoku - Kazimierz Lipi艅ski (1887-1894)

Kazimierz Lipi艅ski przekszta艂ci艂 warsztat w zak艂ad przemys艂owy. Zak艂ad ten w 1891 roku otrzyma艂 pierwsze zam贸wienie na produkcj臋 kolejowych wagon贸w towarowych dla Krakowa. Nap艂ywa艂y kolejne zam贸wienia, kt贸rym dotychczasowa firma nie by艂a w stanie sprosta膰.

edytuj Pierwsze Galicyjskie Towarzystwo Akcyjne Budowy Wagon贸w i Maszyn, przedtem Kazimierz Lipi艅ski (1894-1913)

W 1894 roku dotychczasowa firma zosta艂a przekszta艂cona w sp贸艂k臋 akcyjn膮 "Pierwsze Galicyjskie Towarzystwo Akcyjne Budowy Wagon贸w i Maszyn". Na jej czele dalej sta艂 Kazimierz Lipi艅ski. Za pozyskane z emisji akcji 艣rodki wykupiono podmiejskie tereny Sanoka, na kt贸rych w latach 1894-1897 wybudowano nowe hale fabryczne. Ruszy艂a w nich produkcja wagon贸w kolejowych towarowych i osobowych, a tak偶e tramwaj贸w. Firma by艂a w贸wczas czo艂owym producentem tych wyrob贸w w Monarchii Austro-W臋gierskiej. W prze艂omie wiek贸w firma wykona艂a nawet salonk臋 dla dworu cesarskiego w Wiedniu. Kontynuowano produkcj臋 maszyn i osprz臋tu dla przemys艂u naftowego, spirytusowego i browarnictwa. Produkowano r贸wnie偶 m.in. maszyny i kot艂y parowe, cysterny, 偶urawie, pog艂臋biarki, walce drogowe, stalowe 艂odzie ratunkowe, stalowe konstrukcje most贸w oraz wyroby odlewnicze. Od 1912 roku produkowano tramwaje elektryczne Sanok SN1.

edytuj Polskie Fabryki Maszyn i Wagon贸w - L. Zieleniewski w Krakowie, Lwowie i Sanoku S.A., Fabryka Sanocka (1913-1928)

W roku 1913 nast臋puje zakup Fabryki Maszyn ksi臋cia Lubomirskiego we Lwowie oraz fuzja z Pierwszym Galicyjskim Towarzystwem Akcyjnym dla Budowy Wagon贸w i Maszyn w Sanoku. Zak艂ad S. A. L. Zieleniewski staje si臋 pierwszym w zaborze austriackim przedsi臋biorstwem wielozak艂adowym typu koncernowego. W czasie pierwszej wojny 艣wiatowej fabryka w Sanoku zosta艂a powa偶nie zniszczona. W roku 1915 po inwazji, wojska rosyjskie zniszczy艂y oraz wywioz艂y cz臋艣膰 wyposa偶enia fabryki.

W latach mi臋dzywojennych przedsi臋biorstwo odbudowano i podj臋to produkcj臋 wagon贸w kolejowych dla PKP w ramach wieloletniego kontraktu. Powstawa艂y w贸wczas r贸wnie偶 tramwaje Sanok SN1 i Sanok SN2. W latach 1926-1928 na importowanych z W艂och podwoziach ci臋偶ar贸wki Lancia Pentaiota zbudowano pierwsze 15 autobus贸w.

edytuj Zjednoczone Fabryki Maszyn, Kot艂贸w i Wagon贸w - L. Zieleniewski i Fitzner-Gamper, Sp贸艂ka Akcyjna, Fabryka Sanocka (1928-1939)

W 1928 roku nast膮pi艂a dalsza koncentracja kapita艂owa, przez po艂膮czenie z firm膮 "Fitzner-Gamper". Lata wielkiego kryzysu spowodowa艂y olbrzymi spadek poziomu produkcji z powodu ma艂ych zam贸wie艅 z PKP. W po艂owie lat 30. uruchomiono produkcj臋 osobowych wagon贸w motorowych.

edytuj Zieleniewski Maschinen und Wagonbau-Gesellschaft m. b. H. Werk Sanok (1939-1944)

W czasie II wojny 艣wiatowej w zak艂adzie produkowano i remontowano wagony kolejowe, remontowano czo艂gi i samochody, a tak偶e produkowano nosze sanitarne. W sumie do lipca 1944 r. wyprodukowano 5000 nowych wagon贸w, naprawiono 1000 wagon贸w uszkodzonych na froncie wschodnim oraz wykonano 180 tys. sztuk noszy sanitarnych dla rannych 偶o艂nierzy armii niemieckiej[1]. W 1944 roku Niemcy, wycofuj膮c si臋, wywie藕li cz臋艣膰 wyposa偶enia i zniszczyli fabryk臋.

Od lipca 1941 do lipca 1944 na terenie fabryki wagon贸w w Fabryce Obrabiarek mie艣ci艂y si臋 r贸wnie偶 zak艂ady naprawcze sprz臋tu wojskowego dla armii niemieckiej pod nazw膮 Panzer-Instandsetzungs-Kraftfahr-Werken, Instandsetzungsgruppe "S眉d" (w skr贸cie K-Werk)[2], w kt贸rych remontowano m.in. czo艂gi, wozy pancerne oraz dzia艂a.

edytuj Sanocka Fabryka Wagon贸w "Sanowag" (1945-1958)

12 sierpnia 1944 trzy dni po wkroczeniu do Sanoka Armii Radzieckiej grupa przedwojennych dzia艂aczy zwi膮zkowych jako pierwsza w kraju wznowi艂a dzia艂alno艣膰 Oddzia艂u Zwi膮zku Metalowc贸w. W tym samym miesi膮cu powo艂ano Tymczasowy Zarz膮d fabryki pod kierownictwem Filipa Schneidera. Uruchomiono produkcj臋 prostych narz臋dzi dla rolnictwa: 艂opat, p艂ug贸w, bron, gwo藕dzi, oku膰 budowlanych, wiader i innych wyrob贸w metalowych. 5 czerwca 1945 sanocka fabryka zostaje w艂膮czona do Zjednoczenia Przemys艂u Taboru i Sprz臋tu Kolejowego "Tasko" w Poznaniu. Pierwszym dyrektorem zostaje Filip Schneider (od 1945 do 1948). Szybko uruchomiono produkcj臋 wagon贸w kolejowych (w臋glarki od czerwca 1945), przyczep ci膮gnikowych i tramwaj贸w (m.in. 15 sztuk dla otwartej w 1948 roku trasy W-Z w Warszawie).

Autobus Star N52 na podwoziu Star 20

Po II wojnie 艣wiatowej zak艂ad znacjonalizowano, nadaj膮c mu nazw臋 "Sanocka Fabryka Wagon贸w 鈥濻anowag鈥". W roku 1950 rozpocz臋to produkcj臋 sprz臋tu motoryzacyjnego. Pocz膮tkowo by艂y to nadwozia osobowe i samochod贸w po偶arniczych na podwoziach w艂oskiego Fiata i angielskiego Bedforda. Wytwarzano r贸wnie偶 przyczepy skrzyniowe o 艂adowno艣ci 3000 kg. W tym samym roku Centralny Zarz膮d Przemys艂u Motoryzacyjnego zadecydowa艂 o podj臋ciu w fabryce monta偶u autobusu mi臋dzymiastowego Fiat 666RN o d艂ugo艣ci 10 metr贸w. Og贸艂em w 1950 roku[3] zmontowano 71 sztuk tych autobus贸w na w艂oskich podwoziach i z u偶yciem cz臋艣ci importowanych podzespo艂贸w. Rozwojowi monta偶u przeszkodzi艂o nasilenie zimnej wojny. Pierwszy prototyp w艂asnego autobusu mi臋dzymiastowego powsta艂 w firmie w 1951 roku wed艂ug projektu Biura Konstrukcyjnego Przemys艂u Motoryzacyjnego, na wyd艂u偶onym podwoziu A50 samochodu ci臋偶arowego Star 20, z silnikiem S42. Nazwano go "Star N50". W 1951 roku powsta艂 zmodyfikowany prototyp "Star N51". Po modernizacji nadano mu nazw臋 Star N52 i w 1952 roku rozpocz臋to produkcj臋 (pierwsza partia informacyjna 20 szt.), kt贸ra trwa艂a do roku 1958. W latach 1951鈥1959 bramy Sanockiej Fabryki Wagon贸w opu艣ci艂o 艂膮cznie 2507 mi臋dzymiastowych autobus贸w "Star". R贸wnocze艣nie z produkcj膮 autobus贸w w pobliskim Zas艂awiu uruchomiono produkcj臋 przyczep rolniczych i samochodowych.

edytuj Sanocka Fabryka Autobus贸w "Autosan" (1958-1991)

San H01B
San H100A

Po zako艅czeniu produkcji Star贸w N52 uruchomiono produkcj臋 autobus贸w pod mark膮 San H01[4] o samono艣nej konstrukcji nadwozia (wr臋gowo-pow艂okowej). Jednocze艣nie firma otrzyma艂a now膮 nazw臋 "Sanocka Fabryka Autobus贸w" (Autosan). Pocz膮tkowo autobusy by艂y nap臋dzane silnikami benzynowymi. Dopiero w 1962 roku model San H27 otrzyma艂 silnik wysokopr臋偶ny z FSC Star. W 1961 roku rozpocz臋to produkcj臋 modelu San H25. W 1966 roku uruchomiono produkcj臋 modelu San H100 z nadwoziem o konstrukcji ramowej.

Po uko艅czeniu w 1955 r. studi贸w artystycznych Zdzis艂aw Beksi艅ski, potomek za艂o偶yciela fabryki, przez kilka lat pracowa艂 w studiu projektowym fabryki jako stylista, cho膰 w贸wczas okre艣lano ten etat jako "plastyk". Bra艂 udzia艂 w projektowaniu kilku nowatorskich prototyp贸w autobus贸w.

W latach 1961-1967 w SFA by艂y lakierowane i ostatecznie montowane eksportowe wersje samochodu dostawczego Nysa N58/N61M/N61S. Powsta艂o ich 艂膮cznie 2900 sztuk.

Po "Sanoku 09" w "Sanockiej Fabryce Autobus贸w" przysz艂a kolej na produkcj臋 od ko艅ca 1973 roku zmodernizowanego autobusu 鈥 Autosan H9. Jego prototyp powsta艂 w 1969 roku i by艂 to pierwszy model tej marki. Kolejne odmiany "Autosana H9" stopniowo zast臋powa艂y autobusy marki San. Montowano w nich silniki firmy WSW Andoria z Andrychowa, b膮d藕 opcjonalnie z FSC Star ze Starachowic lub WSK PZL-Mielec.

W 1981 roku powsta艂 pierwszy prototyp autobusu nowej rodziny Autosan H10, kt贸ra wesz艂a do produkcji w 1984 roku. W za艂o偶eniach nowa rodzina mia艂a docelowo zast膮pi膰 starsz膮 rodzin臋 Autosan H9. Jednak trudno艣ci we wdra偶aniu jej produkcji oraz wy偶sza cena spowodowa艂y, i偶 obie rodziny produkowano r贸wnolegle.

Sanocka Fabryka Autobus贸w sk艂ada艂a si臋 z trzech podstawowych oddzia艂贸w zwanych zak艂adami: Zak艂adu Autobus贸w i Furgon贸w w Sanoku, Zak艂adu Budowy Przyczep i Naczep w Zas艂awiu oraz Zak艂adu Budowy Przyczep Rolniczych w Barwicach. Oddzia艂 w Zas艂awiu by艂 najwi臋kszym producentem przyczep w kraju oraz wsp贸艂pracowa艂 z w艂osk膮 firm膮 "Piacenza".

"Autosan" w latach 1950-1990 zapewnia艂 dla potrzeb kraju du偶e liczby tanich autobus贸w. W szczytowym okresie pod koniec lat 70. produkcja autobus贸w przekracza艂a 4000 szt. rocznie (4220 szt. w 1978 r.). Produkowano r贸wnie偶 blisko 2 tys. rocznie samochod贸w-furgon贸w i blisko 40 tysi臋cy przyczep rocznie. Zatrudnienie si臋ga艂o oko艂o 7 tys. os贸b.

edytuj Wsp贸艂czesno艣膰 firmy i marki

edytuj Autosan S.A. (od 1991)

W 1991 roku "SFA Autosan" przekszta艂cono w firm臋 "Autosan S.A.". Zak艂ad Budowy Przyczep i Naczep w Zas艂awiu zosta艂 najprawdopodobniej usamodzielniony i dzia艂a do dzi艣. W dniu 2 kwietnia 1994 roku zawarto umow臋 pomi臋dzy Autosanem i firm膮 "Sobies艂aw Zasada Centrum S.A." o konwersji d艂ug贸w na akcje. Umowa wesz艂a w 偶ycie po p贸艂 roku, czyli 2 grudnia 1994 roku. W jej wyniku wi臋kszo艣膰 akcji tej firmy nale偶y do "Grupy Zasada", za艂o偶onej przez Sobies艂awa Zasad臋. Wraz z Jelczem od lipca 2002 wsp贸艂pracuje ona za po艣rednictwem przedsi臋biorstwa Polskie Autobusy Sp. z o.o.. W ramach tej grupy Autosan specjalizowa艂 si臋 w produkcji autobus贸w mi臋dzymiastowych, szkolnych i turystycznych. Dostarcza艂 r贸wnie偶 zaprojektowane przez siebie podwozia modelu Gemini dla Jelcza M083C Libero. Po og艂oszeniu upad艂o艣ci Jelcza w 2008 r. zarz膮d firmy podj膮艂 decyzj臋 o opracowaniu i wdro偶eniu do produkcji nowych odmian autobus贸w miejskich. Autosan jest czo艂owym w Polsce producentem autobus贸w mi臋dzymiastowych i szkolnych. Sp贸艂ka "Polskie Autobusy" zajmuje si臋 sprzeda偶膮 autobus贸w marek Autosan i Jelcz.

Po przemianach prze艂omu lat 80. i 90. firma stopniowo modernizowa艂a produkowane modele. W wyniku g艂臋bszej modernizacji Autosana H9-21 w roku 2000 powsta艂 model "Autosan A0909L Tramp". W tym samym roku wdro偶ono do produkcji jego odmian臋 szkoln膮, tzw. gimbusa, model "Autosan A0903S Smyk". Rodzina Autosan H10 sta艂a si臋 podstaw膮 nowej rodziny Autosan A10, A11, A12 Lider wprowadzanej do produkcji stopniowo od 1994 roku. Na targach Transexpo 2005 zadebiutowa艂 autobus Autosan H7-10 "Solina", z nowej rodziny, kt贸ra wesz艂a do produkcji wiosn膮 2006 roku.

W lutym 1997 roku, w miejsce "Zak艂adu Kr贸tkich Serii", powsta艂a firma "Autosan-Bussan Sp. z o.o.", zajmuj膮ca si臋 produkcj膮 ma艂ych autobus贸w. "Autosan-Bussan" w 1999 roku wykona艂 parti臋 88 autobus贸w szkolnych H6-10.03S "呕aczek". Powsta艂o w贸wczas r贸wnie偶 co najmniej 7 sztuk autobusu mi臋dzymiastowego Autosan H6-10 鈥濵elon鈥. By艂 to szczyt popularno艣ci modeli tej firmy. W 1999 roku rozpocz臋to produkcj臋 autobus贸w rodziny Autosan H7. Sp贸艂ka "Autosan-Bussan" w 2002 roku zosta艂a zlikwidowana, a jej maj膮tek w艂膮czony w struktur臋 "Autosan S.A.".

W latach 80. marka "Autosan" by艂a dobrze znana ze swych wyrob贸w w Europie Wschodniej. Po przemianach gospodarczych w latach 90., kt贸re zaowocowa艂y wprowadzeniem tam wysokich ce艂 importowych, firma czterokrotnie zabiega艂a o uruchomienie monta偶u swoich autobus贸w w Rosji (w Orenburgu, wsp贸lnie z firm膮 PAZ, w Obwodzie Kaliningradzkim) i na Bia艂orusi. Cz臋艣膰 tych stara艅 zosta艂a nawet doprowadzona do stanu gotowo艣ci technicznej zak艂ad贸w monta偶owych. Ostatecznie jednak szerszej produkcji nie uruchomiono. Jedynie w montowni w Brze艣ciu na Bia艂orusi zmontowano w 2003 r. 3 sztuki modelu Autosan H7-10 Traper.

W latach 1997-2001 firma "Granus" w Zvolen (ex "Liaz Zvolen") na S艂owacji produkowa艂a autobusy z nadwoziami "Autosana" (pocz膮tkowo H10-11.11 "Local-2", p贸藕niej r贸wnie偶 H7-10/20, A10-12T "Lider" oraz A11-12T "San"), ale z innym zespo艂em nap臋dowo-jezdnym. Pod koniec 1999 r. "Autosan" przej膮艂 30% akcji tej firmy i zmieni艂 jej nazw臋 na "Granussan". Najprawdopodobniej w 2003 roku wsp贸艂praca Autosana z "Granussan" zosta艂a ostatecznie zako艅czona.

Od 2003 r. firma "Autosan" ponownie wkroczy艂a na rynki eksportowe, zawieraj膮c kontrakty na dostawy autobus贸w do Wielkiej Brytanii, Szwecji, Rumunii, S艂owacji i W臋gier. Eksport stopniowo r贸s艂, a nast臋pnie zacz膮艂 nieco spada膰 i w kolejnych latach wynosi艂: 2003 - 8 szt., 2004 - 24 szt., 2005 - 34 szt., 2006 - 78 szt., 2007 - 71 szt., 2008 - 65 sztuk. Poziom produkcji osi膮gn膮艂 minimum w 2005 roku. Powsta艂o w贸wczas 259 sztuk autobus贸w. W nast臋pnych latach ustabilizowa艂a si臋 ona powy偶ej 300 szt./rok (2006 - 310 szt., 2007 - 321 szt., 2008 - 333 szt.).

W Autosanach montuje si臋 g艂贸wnie cz臋艣ci firm zachodnich (np. silniki Cummins, Iveco, Mercedes-Benz, Renault). Autobusy te spe艂niaj膮 normy i przepisy krajowe oraz mi臋dzynarodowe (m.in. normy EURO dotycz膮ce emisji spalin).

G艂贸wnymi cz臋艣ciami firmy zwi膮zanymi z projektowaniem, produkcj膮 i remontami autobus贸w s膮 obecnie: "Biuro Rozwoju", "Zak艂ad Produkcji Autobus贸w", "Zak艂ad Produkcji Cz臋艣ci", "Zak艂ad Napraw Autobus贸w i Recyclingu".

W 2008 roku wesz艂a do sprzeda偶y nowa rodzina autobus贸w klasy mini Autosan Wetlina, zaprezentowanych po raz pierwszy na targach Transexpo w Kielcach we wrze艣niu 2007. Sk艂adaj膮 si臋 na ni膮 wersje: turystyczna, miejska i mi臋dzymiastowa. "Wetlina" produkowana jest obok dotychczasowej rodziny Autosan H7 "Solina". Na targach Transexpo 2008 zadebiutowa艂 model Autosan A1213C Eurolider z nowej rodziny modu艂owych autobus贸w mi臋dzymiastowych i turystycznych "Autosan A12". Rodzina o wymiarach 9.7, 12 i 13.2 metra zapewni produktom firmy rodzinne podobie艅stwo i zast膮pi modele z rodziny "Lider". Stylizacj膮 nowych modeli zajmuje si臋 firma "Nc.Art" z S臋kocina ko艂o Warszawy. Wprowadzane do sprzeda偶y s膮 r贸wnie偶 minibusy na bazie Mercedesa Sprintera. Po upad艂o艣ci Jelcza w 2008 r. firma Autosan zacz臋艂a wprowadza膰 do swojej oferty modele miejskie. W 2008 r. s膮 to modele Wetlina City oraz Autosan A0808MN Sancity. Trwaj膮 prace nad now膮 modu艂ow膮 rodzin膮 autobus贸w miejskich klasy midi i mega. We wrze艣niu 2009 roku zadebiutowa艂y modele Autosan A1212C Eurolider oraz pierwszy niskowej艣ciowy model z rodziny "M1xLx" Autosan M12LE Sancity. Projekt techniczny autobus贸w miejskich i podmiejskich wykonuje Grupa in偶ynierska DOT3D z Czerwonaka[5].

W latach 90. spadaj膮ca produkcja autobus贸w oraz przekszta艂cenia w艂asno艣ciowe sk艂oni艂y firm臋 do dywersyfikacji produkcji. Od 1996 roku dla Wojska Polskiego produkowane s膮 kabiny szczelne elektromagnetycznie, kabiny dla mobilnych urz膮dze艅 艂膮czno艣ci (montowane na podwoziu Hummer HMMWV), oraz nadwozia specjalne wsparcia technicznego "Sarna II".

Kolejnym wa偶nym i rozwijaj膮cym si臋 od 2001 roku dzia艂em jest projektowanie i produkcja element贸w pojazd贸w szynowych, zw艂aszcza nadwozi szynobus贸w i tramwaj贸w. W tym zakresie jest ona realizowana we wsp贸艂pracy z firmami krajowymi: Pojazdy Szynowe PESA Bydgoszcz S.A. Holding z Bydgoszczy, NEWAG S.A. z Nowego S膮cza, Pozna艅skie Zak艂ady Naprawcze Taboru Kolejowego S.A. z Poznania, Kolejowe Zak艂ady Maszyn KOLZAM S.A. z Raciborza, Solaris Bus & Coach z Bolechowa (kad艂uby Tramino)[6] oraz zagranicznymi (Bombardier Transportation). Ponadto "Zak艂ad Napraw i Recyklingu Autobus贸w" wykonuje m.in. remonty kapitalne i odbudowy autobus贸w Autosan.

Zatrudnienie w firmie wynosi oko艂o 900 os贸b, w wyniku kryzysu w po艂owie 2009 roku zmniejszy艂o si臋 o oko艂o 40 pracownik贸w biurowych[7].

Tradycyjnym symbolem firmy i marki "Autosan" jest lec膮cy bocian.

edytuj Aktualna oferta

Wszystkie wersje autobus贸w "Autosan" mog膮 by膰 przystosowane do przewozu os贸b niepe艂nosprawnych.

edytuj Modele historyczne

Przypisy

  1. 鈫 Autosan. Praca zbiorowa pod red. Adama Or艂owicza. Wyd. LSW, Warszawa 1982, str. 19.
  2. 鈫 Patrz: Lukas Friedli, Die Panzer Instandsetzung der Wehrmacht. Verlag Wolfgang Schneider, Uelzen 2005, ss. 207. ISBN 3-935107-08-0
  3. 鈫 Na mocy mi臋dzyrz膮dowej umowy polsko-w艂oskiej z kwietnia 1948 roku na budow臋 fabryki samochod贸w osobowych (FSO) w Warszawie, jako dodatkowy punkt umowy. Produkcja tych autobus贸w mog艂a by膰 podj臋ta wcze艣niej, nawet w 1948 roku. Na mniejsz膮 skal臋 podwozia te karosowano r贸wnie偶 w zak艂adach 艢l膮skich Linii Autobusowych w Katowicach i innych miastach.
  4. 鈫 Wed艂ug stosowanych w贸wczas oznacze艅 modele mi臋dzymiastowe oznaczano na ko艅cu nazwy symbolem "A", za艣 miejskie symbolem "B".
  5. 鈫 Autosan - M12LE. Grupa in偶ynierska DOT3D, 2009. [dost臋p 22 listopada 2009].
  6. 鈫 Wojciech Karwas: TRANSEXPO 2009 - warto by艂o wpa艣膰 (pdf). Transport TM, nr 10, s. 58, pa藕dziernik 2009. [dost臋p 22 listopada 2009].
  7. 鈫 PAP: Sanok: Autosan ma coraz wi臋cej zam贸wie艅 na autobusy. InfoBus, 11 lipca 2009. [dost臋p 22 listopada 2009].

edytuj Bibliografia

edytuj Zobacz te偶

edytuj Linki zewn臋trzne